Vilmoš Kujan, rođen u Novom Bečeju, još kao dečak odlazi u Novi Sad na izučavanje zanata, gde ostaje sve do 1942. godine. Tokom boravka u Novom Sadu igrao je fudbal, što ga je po povratku u Novi Bečej učinilo jednim od najboljih lokalnih igrača. U DMKS Turulu, u ranim ratnim godinama, zajedno sa Ištvanom Bertom, bio je jedan od najvažnijih prvotimaca.
Kujan je bio izuzetno mudar i racionalan igrač, inteligentan i tehnički vešt. Njegova sposobnost da pametno proceni situaciju na terenu omogućavala mu je da nikad ne juri uzalud za loptom i da retko gubi kontrolu nad njom. Igrao je desno krilo i važio je za možda najbolje desno krilo koje je novobečejski fudbal do tada imao. Njegovi prodori pored aut-linije i precizni centar-šutevi ka Berti često su rezultirali golovima, čime je bio ključni kreator Turulovih napada. Njegovi centar-šutevi su, po mišljenju mnogih, podsećali na one našeg proslavljenog reprezentativca Dragana Džajića.
Nakon oslobođenja, Kujan nastavlja karijeru u novobečejskoj Slaviji. Zahvaljujući njemu i drugim istaknutim igračima, ta ekipa postaje najbolja u istoriji Novog Bečeja do tada, pobedivši reprezentaciju Zrenjanina 3:1 u Zrenjaninu i osvajajući prvo mesto u Severnom Banatu 1945. godine.
Vilmoš Kujan bio je voljen kao igrač i poštovan kao čovek, ostavljajući dubok trag u istoriji fudbala Novog Bečeja, kako u ratnim, tako i u posleratnim godinama.
Tim Zvezde 1946–1947.
S leva na desno: Bela Farkaš, Ferenc Gomba, Laci Ot, Vilmoš Kujan, Ištvan Galetin, Sándor Kiš, Laci Gomba, Vili Farkaš, Bora Kovačev i Sele Marčić.
Komentari