Leto 1956. godine jasno je pokazalo da u stvaranju kvalitetnih vaterpolo ekipa, pored entuzijazma i želje za takmičenjem, presudnu ulogu imaju i uslovi za rad — pre svega bazeni ili odgovarajuće stajaće vode kakve su imali pojedini gradovi poput Kikinde, Zrenjanina, Bele Crkve, Bečeja, Subotice i Sente.
Ova godina ostala je upamćena po novom talasu entuzijazma i ozbiljnim naporima da se formira podmlađena ekipa u plivanju i vaterpolu. Studenti su se ranije vratili iz Beograda (više nisu bili „brucoši“), Tisa je bila mirnija i toplija, a mali splav dimenzija 3 × 8 metara bio je postavljen kod „kućice“ u Gradištu, što je omogućilo bolje uslove za trening.
Funkciju sekretara kluba preuzeo je Ivan Jovanović, dok je trenersku ulogu preuzeo Milivoj Marić, koji je istovremeno bio i aktivan igrač.
U prvu vaterpolo ekipu uključeni su mladi igrači: Miroljub Matić, Zlatoje Marić (golman) i Živorad Berbakov. Iz Zrenjanina je u Jedinstvo došao i Petar Fa, koji je igrao kao igrač i povremeno kao golman, boraveći tokom leta kod braće Berbakov.
Radi uigravanja ekipe, trener je u dogovoru sa Branislavom Milinkovim iz Bačkog Petrovog Sela organizovao prijateljsku utakmicu. Iako je Milinkov tada već živeo i igrao u Novom Sadu, želeo je da pokrene rad kluba u svom rodnom mestu.
Neobično putovanje i utakmica na Tisi
Odlazak na utakmicu bio je prava avantura. Pošto između Novog Bečeja i Bačkog Petrovog Sela nije bilo organizovanog saobraćaja, igrači su putovali pešice, preko „Liba“ i „Medenjače“, kroz atar. Putovanje je trajalo oko tri i po sata, uz nekoliko pauza kraj bašti i njiva.
Poseban trenutak dogodio se kada je Zlatoje Marić uspeo da nagovori jednog paora da poveze nekoliko igrača zaprežnim kolima. Igrači su se smenjivali u vožnji, a najveća prednost bila je što nisu morali da nose opremu.
Nakon prelaska Tise skelom, ekipu je dočekalo iznenađenje — vaterpolo igralište bilo je postavljeno između dve skele, direktno u „živoj“ reci, na mestu gde je tok bio najbrži.
Utakmica je protekla u nesvakidašnjim uslovima:
- U prvom poluvremenu, igrajući nizvodno, gosti su poveli sa 9:0, jer domaći nisu uspevali ni da doplivaju do gola.
- U drugom poluvremenu, sa promenom strana, situacija se potpuno preokrenula i golovi su počeli da padaju u mreži Marića.
U jednom trenutku, iznerviran razvojem igre, jedan od igrača izbacio je loptu daleko nizvodno, što je dovelo do prekida utakmice dok nije vraćena. Meč je nastavljen sve dok domaći nisu poveli sa 10:9, kada je sudija označio kraj — na opšte zadovoljstvo prisutnih.
Nakon utakmice, domaćini su priredili ručak uz odličan mađarski gulaš, a ekipa se potom pešice vratila u Novi Bečej, stigavši oko ponoći.
Ovaj događaj ostao je posebno upečatljiv Petru Fai, koji je kasnije godinama prepričavao ovu neobičnu utakmicu u Zrenjaninu, ističući da tako nešto nikada nije doživeo u Proleteru.
Dobri rezultati plivača
Plivači iz Novog Bečeja bili su izuzetno aktivni tokom 1956. godine, učestvujući na brojnim takmičenjima i ostvarujući zapažene rezultate.
Na zvaničnoj listi najboljih plivača u Srbiji, krajem godine, našli su se i članovi Partizana iz Novog Bečeja (pod kojim imenom su tada nastupali).
Posebno se istakao:
- Miroljub Matić, koji je zauzeo 14. mesto u disciplini 1.000 metara slobodno, sa vremenom 17:18,4.
Na istoj poziciji plasirala se i štafeta 4 × 100 metara mešovito u sastavu:
- Zlatoje Marić
- Živorad Berbakov
- Milan Perović
- Miroljub Matić
Njihovo vreme iznosilo je 8:05,0, a ekipu su činili mladići uzrasta od 15 do 17 godina.
Komentari