Leto 1956. godine jasno je pokazalo da u stvaranju kvalitetnih vaterpolo ekipa, pored entuzijazma i želje za takmičenjem, presudnu ulogu imaju i uslovi za rad — pre svega bazeni ili odgovarajuće stajaće vode kakve su imali pojedini gradovi poput Kikinde, Zrenjanina, Bele Crkve, Bečeja, Subotice i Sente.

U leto 1957. godine, na reci Tisa River kod Gradišta ponovo je montiran „polubazen” na splavu, što je omogućilo nastavak organizovanih treninga i takmičarskih aktivnosti.

Pod uticajem vodećih vojvođanskih klubova kao što su Proleter Zrenjanin, Spartak Subotica, Radnički Kikinda i drugih, u propozicije Plivačkog podsaveza Zrenjanina uvedeni su, pored plivačkih i vaterpolo takmičenja, i obavezni skokovi u vodu. Disciplina se izvodila sa tornja visine 4 metra i daske visine 2–3 metra.

Posle dve relativno uspešne sezone i formiranja solidne vaterpolo ekipe, u klubu je zaključeno da su uslovi za trening i igranje utakmica na Tisi, u tekućoj vodi, previše loši. Smatralo se da ekipa zbog toga neće moći ravnopravno da se nosi sa klubovima koji treniraju u bazenima ili drugim „stajaćim“ vodama (jezera, kanali, šlajz ili Dunavac). Zbog toga je bilo neophodno pronaći novo rešenje.

Publika koja je dolazila na plivačka i vaterpolo takmičenja dok su se ona održavala na reci Tisa bila je pretežno iz dela grada oko centra i uz reku, odnosno iz Novi Bečej. Vranjevčanima je to bilo prilično udaljeno, jer su se oni uglavnom kupali „kod grada“ i na ostrvu.

Razvoj vaterpola u Vojvodini doveo je do toga da se u Republičkoj ligi Srbije takmičilo čak sedam klubova iz Vojvodine i jedan iz Beograda. Sezona je započela eliminacionim turnirima u Bečeju i Beloj Crkvi, nakon čega su, na osnovu ostvarenih rezultata, formirani Prvi i Drugi republički razred. Po dve prvoplasirane ekipe izborile su plasman u Prvi razred, dok su treće i četvrtoplasirane nastavile takmičenje u Drugom razredu.

Sa velikim ambicijama i do tada najkvalitetnijim sastavom, PVK Jedinstvo je dočekalo takmičarsku sezonu 1962. godine. Većina igrača nalazila se u najboljim sportskim godinama, između 19 i 22 godine starosti, dok su iskustvo ekipi donosili Sava Ivanić (29) i Petar Fa (25).

Odlazak trenera i igrača Save Ivanića, Živorada Berbakova i Petra Fa, kao i prestanak aktivnog bavljenja vaterpolom Milorada Berbakova i Vladimira Davidovića tokom prethodne dve godine, predstavljali su preveliki udarac za vaterpolo ekipu Jedinstva. Tako su igrači od svega 22–23 godine postali najstariji i najiskusniji članovi tima, među kojima su prednjačili Zlatoje Marić i Milorad Kiselički.

Kriza je sve više zahvatala vaterpolo ekipu Jedinstva, a osipanje igračkog kadra se nastavilo. Golman Zlatoje Marić, koji je često bio „pola tima“, prešao je u kikindski Odred, što je predstavljalo veliki udarac za novobečejski klub.

Pošto Jedinstvo u kvalifikacijama nije uspelo da se plasira među prvih šest ekipa, nije ni učestvovalo u prvenstvu Srpske lige. Umesto toga, na Dunavcu u Novom Sadu učestvovalo je u razigravanju za plasman od sedmog do devetog mesta, zajedno sa Vojvodinom iz Novog Sada i Radničkim iz Ćuprije.