Leto 1956. godine jasno je pokazalo da u stvaranju kvalitetnih vaterpolo ekipa, pored entuzijazma i želje za takmičenjem, presudnu ulogu imaju i uslovi za rad — pre svega bazeni ili odgovarajuće stajaće vode kakve su imali pojedini gradovi poput Kikinde, Zrenjanina, Bele Crkve, Bečeja, Subotice i Sente.

U leto 1957. godine, na reci Tisa River kod Gradišta ponovo je montiran „polubazen” na splavu, što je omogućilo nastavak organizovanih treninga i takmičarskih aktivnosti.

Pod uticajem vodećih vojvođanskih klubova kao što su Proleter Zrenjanin, Spartak Subotica, Radnički Kikinda i drugih, u propozicije Plivačkog podsaveza Zrenjanina uvedeni su, pored plivačkih i vaterpolo takmičenja, i obavezni skokovi u vodu. Disciplina se izvodila sa tornja visine 4 metra i daske visine 2–3 metra.

Posle dve relativno uspešne sezone i formiranja solidne vaterpolo ekipe, u klubu je zaključeno da su uslovi za trening i igranje utakmica na Tisi, u tekućoj vodi, previše loši. Smatralo se da ekipa zbog toga neće moći ravnopravno da se nosi sa klubovima koji treniraju u bazenima ili drugim „stajaćim“ vodama (jezera, kanali, šlajz ili Dunavac). Zbog toga je bilo neophodno pronaći novo rešenje.

Publika koja je dolazila na plivačka i vaterpolo takmičenja dok su se ona održavala na reci Tisa bila je pretežno iz dela grada oko centra i uz reku, odnosno iz Novi Bečej. Vranjevčanima je to bilo prilično udaljeno, jer su se oni uglavnom kupali „kod grada“ i na ostrvu.

Razvoj vaterpola u Vojvodini doveo je do toga da se u Republičkoj ligi Srbije takmičilo čak sedam klubova iz Vojvodine i jedan iz Beograda. Sezona je započela eliminacionim turnirima u Bečeju i Beloj Crkvi, nakon čega su, na osnovu ostvarenih rezultata, formirani Prvi i Drugi republički razred. Po dve prvoplasirane ekipe izborile su plasman u Prvi razred, dok su treće i četvrtoplasirane nastavile takmičenje u Drugom razredu.