Kamendin, jedan od manjih poseda porodice Dunđerski, izdvajao se po svojoj nameni i načinu upravljanja. Đoka Dunđerski nasledio je ovo imanje od oca Lazara, prema testamentu iz 1917. godine. Naročito posle Prvog svetskog rata, razvio ga je u veliku ergelu konja, ali i u ogledno dobro namenjeno unapređenju poljoprivrede i stočarstva.
Proizvodi sa Kamendina najvećim delom korišćeni su za potrebe njegovih preduzeća u Novom Sadu — „Kulpina“ i zavoda „Vetserum“, koji je u to vreme bio najsavremeniji na Balkanu. Na imanju su, pored konja, ovaca i druge stoke, uzgajane i svinje za potrebe proizvodnje seruma.
Kamendin je imao i obrazovnu ulogu. Đoka Dunđerski je na imanju organizovao ogledne izložbe i predavanja za studente poljoprivrede i mlade zainteresovane za ovu oblast. Njegova zamisao bila je da Kamendin postane uzorno dobro koje će doprinositi razvoju vojvođanske poljoprivrede.
Posle Drugog svetskog rata, nove vlasti oduzele su mu imovinu, a on je osuđen i kažnjen zbog „privredne saradnje sa okupatorom“. Kamendin je u novim okolnostima nastavio da radi kao poljoprivredno dobro značajno za novu državu, prolazeći kroz promene koje je donosila socijalistička transformacija poljoprivrede.
Već u poznim godinama, Đoka Dunđerski teško se mirio sa gubitkom imanja i novonastalim prilikama. Posebno ga je pogađalo to što više nije bio vlasnik rasnih konja, u čiji je uzgoj ulagao tokom čitavog života. Ljubav prema konjima i konjarstvu delio je sa drugim članovima porodice Dunđerski.
Umro je u 77. godini života i sahranjen je u porodičnoj kapeli u Srbobranu.
Komentari