Jedno od najstarijih lovačkih društava u Srbiji i Vojvodini svakako je Novobečejsko lovačko društvo, osnovano 1. oktobra 1885. godine. O tome postoji i dokaz – usvojeni Statut (čija kopija se nalazi u prilogu), usvojen na osnivačkoj skupštini održanoj u Novom Bečeju, sada već davne 1885. godine, sa tačno navedenim datumom.
Razmišljajući o jubileju Lovačkog udruženja Novi Bečej – ranije Lovačkog društva Novi Bečej, a u trenutku osnivanja Novobečejskog lovačkog udruženja – prvo što pada na pamet jeste da se mi, lovci, bavimo ovim poslom prevashodno kao privrednom delatnošću, ali i kao „hobijem”. Lov je za nas druženje, upoznavanje ljudi, upoznavanje različitih tipova staništa za divljač, kao i razumevanje ekoloških uslova za njen uzgoj i zaštitu. Prema tome, naša misija je ekološka i zaštitarska u svakom pogledu.
Danas se suočavamo sa pritiskom određenih organizacija koje lovce smatraju „ubicama”. Međutim, sa tim pojmom mi nemamo nikakve dodirne tačke. Naše delovanje zasnovano je na uzgoju, zaštiti i unapređenju lovstva, dok je korišćenje divljači tek na četvrtom mestu. Dokaz za to leži u činjenici da se upravo naše društvo bavilo uzgojem fazana još pre skoro 60 godina, uzgojem zeca pre više od pet decenija, hvatanjem jarebica kako bi bile spasene od zimskih gubitaka koji su neretko prelazili 80% – prezimljavale su u našoj brizi, a u proleće vraćane u lovište. Pre više od jedne decenije povereno nam je staranje o Specijalnom rezervatu prirode, o kojem se i danas uspešno brinemo, što je ponos svih naših članova.
Najbolji dokaz da su lovci ekolozi i zaštitari jeste upravo rad našeg društva. Posle Drugog svetskog rata u lovištu je bilo svega pedesetak grla srneće divljači (prema podacima iz 1952), da bi već 1957. godine bilo oko 300 grla, a danas ih ima preko 3.500. Ovaj rezultat postignut je zahvaljujući zalaganju lovaca – uzgajivača divljači. Slično je i sa fazanima, čiji je broj u lovištu uvećan više stotina puta. Zec je očuvan, a kako bi se stvorili što bolji uslovi za divljač, kupovana je zemlja i sađene remize radi obezbeđivanja staništa, mira i reprodukcije.
Većina nas – a u Vojvodini ima oko 25.000 lovaca – aktivna je deset meseci u godini, ispunjavajući brojne obaveze: zimska prihrana divljači, sađenje remiza, izgradnja hranilišta i pojilišta, postavljanje vetrenjača radi obezbeđivanja vode u sušnim letima, izgradnja prihvatilišta i čuvanje fazančića, ispuštanje fazana u prirodu, kao i druge aktivnosti. Sam lov traje nepuna dva meseca godišnje.
Posebno je značajna akcija „Zimska prihrana divljači” koja se odvija i po snegu, kiši, vetru ili oluji, jer je tada pomoć divljači najpotrebnija. Samo u toku jedne godine novobečejski lovci iznesu više od 4,5 vagona hrane – najviše kukuruza (oko tri vagona), a zatim žita, suve deteline i drugih hraniva. Uz to, tokom cele godine u solišta se iznosi so za srneću divljač. Sve ovo pokazuje da je lovac uzgajivač i čuvar prirode, nezaobilazna karika savremenog lovstva.
U zimskom periodu organizuju se i lovovi na predatore, planski i prema godišnjim osnovama gazdovanja, kako bi se broj predatora sveo na nivo koji neće ugrožavati divljač. Nakon toga vrši se brojanje divljači, a na osnovu dobijenih podataka prave se realni planovi gazdovanja.
Tokom leta, kada ponestane vode, grade se i obnavljaju pojilišta. Lovačke organizacije koje unose mlade fazančiće i drugu pernatu divljač, obezbeđuju njihovo neprekidno čuvanje u prihvatilištima najmanje mesec dana. U vreme poplava, koje su poslednjih godina sve češće, lovci spašavaju divljač čamcima i vraćaju je na sigurno.
„Glavna” lovna sezona odvija se u novembru i decembru, kada se lovi zec i fazan, dok u lovovima na krupnu divljač (pretežno srneću) učestvuje manji broj lovaca.
Ovako veliki i značajan jubilej ima svega desetak lovačkih društava u Vojvodini, od ukupno 400 koliko ih danas postoji. Pre Novobečejskog društva (1885), osnovana su lovačka društva u: Petrovaradinu (1873), Beloj Crkvi (1874), Pančevu (1882), Novom Sadu (1883), Ostojićevu (1883), Senti (1884) i Kikindi (1885). Novobečejsko društvo, dakle, deli sedmo i osmo mesto sa Kikindom po starosti.
U to vreme društva su formirana na osnovu Zakona o lovu Ugarske iz 1872. godine, kojim je prvi put određen minimalni obim lovišta, uveden lovostaj i propisane lovne karte. Kasnijim zakonima iz 1875. i 1883. godine uvedeni su porezi na lov i lovačko oružje, dozvole za nošenje oružja i plansko gazdovanje.
Želja nam je da ovom knjigom, koju mnogi nazivaju i monografijom, sačuvamo sve ono što je više od jednog veka stvarano u lovstvu, sve što su naši prethodnici trudom i radom ostavili nama – divljač, objekte i iskustva – a što je nama putokaz da i mi ostavimo trag pokolenjima koja dolaze.
Predsednik Lovačkog društva – udruženja Novi Bečej
Milomir Mika Nikolić
Komentari