Omladinke bez premca

Kada su 1989. godine omladinke Jedinstva u sastavu Lidija Hajdu, Franciška Budai, Melinda Ivan i Izabela Šejmeši osvojile treće mesto u SFR Jugoslaviji, niko nije mogao predvideti da je počela era dominacije Novobečejki, a koja će trajati u narednih dvadeset godina.

Veliko finale

Posle velikog uspeha uzbuđenje je bilo maksimalno. Nije bilo vremena za slavlje, svi smo sa nestrpljenjem očekivali 14. oktobar, dan velikog finala. Stekao sam utisak, da moj cimer u sobi Laslo Makra, nije okom trenuo celu noć. Osvanulo je sunčano jutro, kao dobar nagoveštaj onoga što će se tog dana dogoditi.

Оslаblјеni u nаstаvku

Fudbаlеri Јеdinstvа, pоslе dоbrih rеzultаtа u prvоm dеlu prvеnstvа, nisu krili svоје аmbiciје dа sе, pоslе sаmо јеdnе sеzоnе, vrаtе u Drugu vојvоđаnsku ligu. Меđutim, u zimskој pаuzi, Nоvi Bеčеј su nаpustili gоlmаn Vlаstimir Kаluđеrski i оdbrаmbеni igrаč Dаlibоr Маrјаnоvić, а trеnеr Мilivој Pеrić niје mоgао dа rаčunа nа Brаnislаvа Fеlbаbа, Zоrаnа Stојаnоvskоg, Iliјu Аmеtоvić i pоvrеđеnоg Vеsеlinа Zоkićа. U pоgоnu Јеdinstvа bilо је sаmо 15 fudbаlеrа, štо ćе biti оdlučuјućе u bоrbi zа prvо mеstо.

Јеdinstvо – Оmlаdinаc 5:0 ( 3:0)

Nоvi Bеčеј. Stаdiоn krај Тisе. Glеdаlаcа 200. Sudiја: Drаgаn Pеtrоvić (Knićаnin). Strеlci: Ćurčić 2, Blаžin, Zоkić, Тubić. Žuti kаrtоn: Тubić (Јеdinstvо).

ЈЕDINSТVО: Guci, Sаbоvlјеv, Rаdnоv, Đuričin (Šiјаnоvić), Bitо, Nikоlić, Тubić, Blаžin ( Dukić), Мiskin, Ćurčić, Zоkić (Glаvаški).

ОМLАDINАC: Јоvаnоvić, Rаilić, Šоšа (Dоmаzеt), Kоsnić, Rаdinоvić, Rаdić, Pаvlоvić, Stајić, Pејić, Sudžukоvić, Мičеtа ( Ivеzа).

Dа Јеdinstvо nеmа еkipu zа visоkе dоmеtе vidеlо sе vеć nа prvој utаkmici nаstаvkа prvеnstvа. Sа Zаdrugаrоm iz Lаzаrеvа Јеdinstvо је igrаlо 1:1, dа bi pоtоm u Kikindi оd ŽАK-а dоživеlо ubеdlјiv pоrаz 3:0. Pоslе pоbеdе prоtiv Оmlаdincа iz Rаvnоg Тоpоlоvcа 5:0, оčеkivаlо sе dа su Nоvоbеčејci prеbrоdili krizu, mеđutim, оd prеpоrоdа niје bilо ništа. U nаrеdnih šеst utаkmicа, еkipа trеnеrа Мilivоја Pеrićа, је dоživеlа čеtiri pоrаzа, оd tоgа dvа nа svоm tеrеnu оd Kоzаrе i Bоrcа iz Zrеnjаninа, dоk su nеrеšеnо igrаli, u Nоvоm Bеčејu, sа Bоrcеm iz Аlеksаndrоvа (1:1) i Nаftаgаsоm u Bоki (0:0).

Novobečejci među prvima

U Novi Bečej prvi tegovi stigli su 1952. godine, a vezani su za ime Đoke Joržikina, koji je kao član beogradskog Partizana stigao u grad na Tisi i odmah formirao Sekciju teškoatletskog kluba.

Članovi ove sekcije (u to vreme pretežno rvači) trenirali su u staroj menzi Fabrike crepa "Polet", a tegove su koristili kao obavezni rekvizit u sklopu svojih treninga. Kako je klub rvača radio kratko vreme ostali članovi, a pre svih Borivoj Draganov, Svetozar Bugarski, Ištvan Kovač, Braša Bunjevački, Karolj Deža, Veselin Draganov i dr. su od 1954. godine aktivno počeli da upražnjavaju novu, a u to vreme u Novom Bečeju manje poznatu sportsku disciplinu dizanje tegova.

Fudbal posle Prvog svetskog rata

Fudbal se posle prvog svetskog rata razvijao znatno brže nego u predratnim godinama. To je sasvim razumljivo, kada se zna da su, po pravilu, prve godine po završetku rata, bile godine sveopšteg poleta, a naročito u privredi, kao bazi nadgradnje pa tako i sporta. Brže se razvijao u mestima, kao što je to već istaknuto, sa jevrejskim i mađarskim stanovništvom, jer je građanski stalež i posle rata uglavnom ostao iz te dve nacije. Klubovi, funkcioneri i igrači, bili su uglavnom oni predratni.

U posleratnom periodu skoro u svim gradovima današnje Vojvodine pokretači sportskog života bili su Jevreji. Sličnu ulogu su imali i pre rata, ali sad još naglašeniju, jer su Mađari bili potisnuti, a Srbi još nisu imali odraslih đaka niti su brojnije bili zastupljeni u trgovini i zanatstvu.

Pokušaji sistematskog rada sa fudbalerima

Najteža godina za Jedinstvo bila je 1933. Pored slabog igračkog kadra, posle smene generacija krajem 1932. godine, i voda je ostala na igralištu sve do polovine juna. Treninzi koje je učitelj Sava Mojić počeo uredno obavljati u jesen 1932. i nastavio u martu 1933. godine prekinuti su već polovinom aprila zbog poplavljenog igrališta. Povlačenjem vode, naneti mulj se tako ispucao da se morao skidati čitav jedan sloj od 10—15 cm, ali ni to nije bilo pravo rešenje, pa se igralište koristilo onakvo kakvo je.

Stigli do elite

Dizači tegova su marljivo radili pod nadzorom trenera, a u isto vreme i aktivnog takmičara Borivoja Lalića, da bi posle nekoliko sezona u drugoligaškom društvu prvi veliki uspeh zabeležili 1965. godine kada su ostvarili plasman u Saveznu ligu gde se takmičenje odvijalo po grupama, ekipa je tada nastupala pod imenom DTV "PARTIZAN". Ovaj uspeh ostvarila je ekipa u sastavu Borivoj Lalić, Dušan Milankov, Geza Zedi, Janoš Zedi, Jožef Zelei, Čedomir Vrebalov i Janoš Vajda.

Novobečejci su se u prvoj godini u Saveznom rangu (1966.) u svojoj grupi takmičili sa Partizanom iz Novog Sada, Herkulesom iz Bača i zrenjaninskim Banatom, ali nisu uspeli da sačuvaju prvoligaški status.

Zanimljivo je istaći da je te godine DTV "Partizan" pojačao iskusni dizač tegova iz beogradskog Partizana Dušan Đorđević koji je imao samo nekoliko nastupa za ekipu.

Gliša Budić

Gliša je takođe jedan iz generacije podmlatka Jedinstva. Još u podmlatku pokazivao je znake darovitog odbrambenog igrača. Krasila ga je primerna oštrina, pravovremeni start i izrazito visoka tehnika za jednog odbrambenog igrača. U Jedinstvu igra od 1967. godine, prošao je kroz sve faze borbi za ulazak u Vojvođansku ligu. Igra za vreme, od 1979. do 1981. godine, kada je Jedinstvo prvi put igralo u Vojvođanskoj ligi.

Posle ispadanja iz Vojvođanske lige 1981. godine, prestao je sa igranjem fudbala, kao jedan od najboljih odbrambenih igrača Jedinstva.

Osnivanje Sport kluba Građanski

Pored toga što je TSE postizavao, za novobečejske prilike, zadovoljavajuće rezultate, ambicije rukovodstva kluba bile su veće. Oni su želeli, a osetili su da za to postoje uslovd, da stvore snažan tim koji će moći da se nosi sa najjačim klubovima Velikog Bečkereka, Velike Kikinde pa i čitavog Banata.

Fudbalski tim Građanskog iz 1923. godine

Znali su da vlasti sa nepoverenjem gledaju na stari klub koji je osnovan još u doba Austro-Ugarske, pa su već krajem 1921. godine promenili naziv kluba i uzeli ime SOKO, jer je to bila tada jedina postojeća srpska sportska organizacija u Novom Bečeju. Najvećim delom ostala je stara uprava i igrački sastav. Ali pod novim imenom, imali su veću naklonost vlasti, što je rukovodstvu kluba bilo dovoljno za slobodnije ostvarenje svojih zamisli.

Dovedeno je više igrača sa strane, kojii su pored zaposlenja imali i još neke benificije, kao što su izvesna novčana primanja i odsustvovanja sa posla zbog odigrane utakmice, slobodno vreme za treninge, plaćeni stanovi i si. Od bivših igrača TSE ostalo je svega njih trojica, četvorica koji su imali mesta u prvom timu.

Vladimir Davidović sportista godine

Vladimir Davidović sportista godine

U vreme velikog uspona plivanja i vaterpola u Novom Bečeju, za sportistu godinu u 1960. godini proglašen je dvadesetsedmogodišnji plivač Jedinstva Vladimir Davidović. Pored nastupa za vaterpolo ekipu Jedinstva, koja je te godine debitovala u Srpskoj ligi, Vladimir Davidović je bio veoma uspešan plivač u leđnom stilu. Titulu najuspešnijeg sportiste dobio je kao plivač - maratonac pošto je na plivačkom maratonu „Večernjih novosti“ 1960. godine, u konkurenciji 34 takmičara, zauzeo 12 mesto.

Pored Vladimira Davidovića na listi deset najuspešnijih našli su se Živorad Berbakov, na osmom mestu i golman vaterpolista Jedinstva Zlatoje Marić, koji je rangiran na desetom mestu. Rang lista, najuspešnijih novobečejskih sportista za 1960. godinu, objavljena je u beogradskom „Sportu“, 7. januara 1961. godine.

Predrag Ilić

Predrag Ilić

Predrag ILIĆ, rođ. 15.10.1961. godine jedan od najstarijih igrača Jedinstva od 1989. godine kapiten ekipe. U Novi Bečej došao 1986. godine iz Bečeja. Izuzetna sportska ličnost, veoma cenjen u kolektivu i odlikuju ga neverovatna borbenost, hrabrost, ali veoma korektan prema protivniku. Odlično igra glavom, ima izvanredan skok.

Neuspeh u Vojvođanskoj ligi

Ulaskom u Vojvođansku ligu ostvaren je davnašnji san Novobečejaca. Za uspešnu borbu u tako visoki rang takmičenja, učinjene su potrebne predradnje između ostalih, odigrano je i nekoliko pripremnih prijateljskih utakmica. Takva jedna utakmica bila je fatalna za dalju borbu Jedinstva u višem rangu takmičenja. Na utakmici, sa Kozarom iz Banatskog Velikog Sela odigranoj u Novom Bečeju, doživeo je tešku povredu najbolji navalni igrač Jedinstva Dragan Džajski, koji je i među najzaslužnijim što se Jedinstvo plasiralo u Vojvođansku ligu. Njegova povreda bila je težak udarac za novobečejski fudbal, jer je Džajski svojom igrom i korektnim ponašanjem, ne samo na terenu, već i u privatnom životu postao ljubimac svog fudbalskog Novog Bečeja. Ali, to je i najveća tragedija jednog pravog sportiste, ta povreda ga je odvojila od aktivnog igranja fudbala za sva vremena, u dvadeset trećoj godini života.