|
Naši počeci
Do 1955. godine zabavišta su bila pri
školama. Bilo je 4 grupe na srpskom jeziku (2 grupe u Vranjevu i 2 grupe
u Novom Bečeju) I 2 grupe na mađarskom jeziku ( 1 u Šušanju i 1 u centru
Novog Bečeja).
 Zabavište 01.9.1955. godine postaje
samostalno, sa svojom upravom i počinje da se isključivo bavi problemima
rada i razvoja svojih grupa.
Za prvog upravnika vrtića je postavljena
dotadašnja zabavilja (koja je imala završen kurs) Marija Grujić (tetka
Mara, kako su je svi zvali), koja istovremeno nastavlja da radi i sa
grupom dece i upravlja vrtićem.
Posebno se zalagala za proširenje mreže
vrtića, za smanjenje broja dece po grupama, jer ih je bilo i po 60 u
grupi mešovitog uzrasta. Velika poteškoća je bila u nedovoljnom
opremljenošću odeljenja didaktičkim materijalom, nedovoljan broj
nastavnih sredstava. Nameštaj je bio oskudan i neodgovarajući.
Sa velikim trudom i zalaganjem tetka Mara
došla je do odgovarajućeg nameštaja (male stolice i stolovi) koji je
odgovarao uzrastu dece, a izradili su ga stolari. Veliku pomoć su
pružili roditelji, koji su svojim dobrovoljnim radom pomagali u
pravljenju rekvizita, igrališta, ograda, polica, igračaka (domine, loto,
parne slike, itd.).
Godine 1957. počinje sa radom prva
vaspitačica sa završenom petogodišnjom školom za vaspitačice Zagorka
Žebeljan (Miloradović). Ona se zalaže da zabavilje nazivaju vaspitačice,
jer više ne postoji zabavljanja i samo čuvanja dece, već rad ima
vaspitno-obrazovni karakter. Vaspitni rad je bio na zavidnom nivou, jer
sa radom počinju mladi i školovani kadrovi puni volje i entuzijazma.
 Vaspitači su radili po uputstvu:
"Vaspitni rad u predškolskim ustanovama" koje je izradio pedagoški aktiv
Škole za vaspitače u Beogradu. Prvo uputstvo je izdato 1952. godine, a
drugo izdanje 1958/59. godine malo izmenjeno, ali sa željom da se
doprinese daljem unapređenju predškolskog vaspitanja.
Do 1960. godine dolazi do otvaranja novih
grupa. U Ulici Maršala Tita br. 22 (koja je bila upravna, a i prvo
izgrađeni objekat) bila je 1 grupa na srpskom i 1 grupa na mađarskom
jeziku.
U Ulici Ivo Iole Ribara br. 21 grupa na
srpskom i 1 grupa na mađarskom jeziku (u dve smene), a Radničkoj br. 80
dve grupe na mađarskom jeziku u dve smene.
U Vranjevu, u Ulici Josifa Marinkovića
br. 47 jedna grupa na srpskom jeziku i 1 grupa na mađarskom jeziku u
jednoj smeni, u istoj ulici (br. 103) jedna grupa na srpskom jeziku.
U Ulici Proleterska br. 3 (Novo Selo)
postoji 1 grupa na srpskom jeziku u prostorijama Omladinskog doma.
U tom delu naselja 1958. godine vrtić
prelazi u novo izgrađenu zgradu i sa prvim stanom za vaspitača. Tu od
1959. godine rade 2 grupe na srpskom jeziku, dvosmenski.
Na Bisernom ostrvu (radničko naselje)
radi 1 grupa mešovitog uzrasta na srpskom jeziku.
U Novom Miloševu ima 3 grupe na srpskom
jeziku i 1 grupa na mađarskom jeziku.
U Bočaru radi 1 grupa na srpskom jeziku i
u Kumanu 2 grupe na srpskom jeziku.
Za upravnika dečjeg vrtića 1.9.1960.
godine je postavljena Zagorka Miloradović (Žebeljan) koja se trudila da
unapredi vaspitno-obrazovni rad i istovremeno je i aktivan
društveno-politički radnik.
Zalagala se da grupe budu ujednačene po
uzrastu i broju dece.
Dobitnik je Ordena rada - odlikovanja
predsednika SFRJ. Priznanja za dugogodišnji i požrtvovani rad u
predškolskim ustanovama - od Zajednica predškolskih ustanova SAPV i
Oktobarska nagrada opštine Novi Bečej.
U tom periodu Programi
vaspitno-obrazovnog rada su se menjali i dograđivali zavisno od menjanja
tokova u društvu. Predškolsko vaspitanje je sastavni deo sistema
vaspitanja i obrazovanja i opšta briga o deci. Zadaci su, da se u skladu
sa dostignućima pedagoške nauke i opšteg cilja, najmlađim generacijama
obezbede uslovi za normalan fizički, intelektualni, socijalni,
emocionalni i moralni razvoj, priprema za školu i uspešno uključivanje u
život u društvenoj i prirodnoj sredini.
Godine 1962. dolazi do integracije
zabavišta iz Kumana, Novog Miloševa i Bočara.
Dečiji vrtić "Pava Sudarski" u svom
sastavu ima sve vrtiće u opštini, 11 objekata, 21 vaspitnu grupu, od
toga 15 grupa na srpskom jeziku i 6 grupa na mađarskom jeziku. Grupe su
podeljene po uzrastu.
Objekti su stari, vlažni i nenamenski,
ali vaspitači, pomoćni radnici i roditelji dobrovoljnim radom zalažu se
da objekti estetski i funkcionalno odgovaraju deci.
Godine 1964. je postavljena za upravnika,
do tada vaspitač, Snežana Dudaš koja je na ovoj dužnosti sve do 1990
godine.
Snežana se puno zalaže za unapređenje
vaspitno-obrazovnog rada, nabavlja moderniji i funkcionalniji nameštaj,
objekti dobijaju nove sprave za fizičko vaspitanje, zatim muzičke
instrumente, zidaju se novi objekti.
Dobitnik je Oktobarske nagrade opštine
Novi Bečej i priznanja za posebne rezultate u oblasti radnog
stvaralaštva i razvoja samoupravljanja od Veće saveza sindikata Opštine
Novi Bečej.
Marija Vrebalov
|
