Na crkvi stoji godina izgradnje – 1774, što ne odgovara stvarnosti. Taj datum potiče iz 1871. kada je crkva popravljana, a nađen je 12. Septembra 1931. Tada je Novi Bečej i okolinu zahvatio orkan, koji je naneo velike štete i odneo dvadesetak ljudskih života. Potopljena je i lađica koja je saobraćala između Starog i Novog Bečeja i tom prilikom se utopilo više od dvadeset lica. Tada je srušen i vrh pravoslavne crkve u Novom Bečeju.

U jabuci srušenog dela tornja nađena je limena kutija puna ulja u kome je bio list hartije na kome je pisalo:

»Prilikom obnavljanja ovog čestnog krsta i celoga tornja sa novim krovom, koje se zbilo 1871. godine dana 2. septembra potomstvu našem znanja radi ovo pribeležiti za dužnost držimo:

Sveta crkva ova zidana je 1774. godine u vreme turskog rata pod vladom Cara Josifa II, a krst na tornju podignut je zbog ratnih vremena tek 1789.

Krst je ponovo pozlaćen i toranj ponovo pokriven kao što je gore označeno 2. IX 1871. Crkvena skupština.«

Neki podaci u ovom dokumentu nisu tačni sem oni pod rednim brojem 2, kada je crkvena skupština ponovo pokrila toranj i ponavo pozlatila krst.

Čini nam se vrlo prihvatljivim podatak, koji se iznosi u Prvom shematizmu Temišvarske eparhije za 1897. godinu, u kome stoji da je crkva u Novom Bečeju, posvećena sv. Nikoli, izgrađena od 1792. do 1796.

Dimitrije Ruravac, u Shematizmu istočno-pravoslavne srpske mitropolije Karlovačke, (Sr.Karlovci 1900), navodi 1794. kao godinu izgradnje hrama sv. Nikole u Novom Bečeju.

Novija istraživanja dokazuju da je ikonostas slikan 1814. godine, a podatak o tome nalazi se pod

 rednim brojem 12 u crkvenom inventaru iz 1841. godine, gde stoji: »Ikonostas (tempel) Bildhauerskim hudežestvom ispreščreni i živopisnimi izobraženijami 814 leta ukrašen v dobrom sastojaniju nahoditsja«.

Isti autor zaključuje da je slikarstvo na ikonostasu crkve sv. Nikole u Novom Bečeju bez sumnje proizteklo iz radionice Stefana Gavrilovića. Na takav zaključak ga upućuju naglašene stilske analogije između ovoga rada i ostalih Gavrilovićevih ikonostasa, ispoljene u svim elementima slikarskog izraza svoga doba, u liniji, u kompoziciji i boji.

Dve ikone (raspeće Hristovo i vaskrsenje), koje se nalaze na horu poklonila je (1921) Ruskinja Ljubov Sergejeva Ostrovska, koja je kao izbeglica iz Rusije, posle Oktobarske revolucije nastanila u Novom Bečeju. Ikone je naslikala Ruskinja Aleksandrovna Jearakova, akademski slikar, koja se takođe iz Rusije, kao izbeglica nastanila u Novom Bečeju.

Prilikom rušenja vrha tornja novobečejske pravoslavne crkve od orkana 1931. godine probijena je

 tavanica i uništena ikona (freska) roždestvo Hristovo. Iste godine je učitelj novobečejski Žarko Čiplić izradio novu.

Poslednja restauracije crkve urađena je 1928. godine, kada su obnovljene sve ikone i freske. Ove radove izveli su Vasa Pomorišac i Zdravko Sekulić. Tom prilikom je postavljen i nov pod od belo-sivih keramičkih pločica uvezenih iz Čehoslovačke. Tada je uvedeno i električno svetlo u crkvi.

Popravka crkve posle orkana izvršena je 5. Oktobra 1931. godine stavljanjem srušene jabuke i krsta. Toranj crkve pre rušenja imao je šiljast vrh, a zatupljenje je izvedeno kao privremeno »da posluži 10-15 godina do boljih vremena«.

Zvona su, kao što je to bilo i sa svim drugim crkvama, za vreme prvog svetskog rata rekvirirana od strane države i pretopljena za potrebe naoružanja austro-ugarske vojske. Nova su kupljena 1923. godine od livnice Merkur iz Beograda i to: veliko teško 557 kg, do velikog 232 kg, treće takozvano Vladino zvono (po darodavcu Vladi Bajinom) 106 kg i malo 49,5 kg.

Crkva je sagrađena od tvrdog materijala, a dimenzije su joj: dužina 24,5 metara, širina 12 m, a visina tornja 35 metara pre rušenja 1931. godine, posle popravke (1931) 30 metara.

Lazar Mečkić (Novi Bečej i Vranjevo kroz istoriju)