Joca Savić se rodio u Novom Bečeju 10. maja 1847. godine. Tek što je krenuo u školu morao je da se preseli u Beč /1854./, gde je njegov otac pokušao da se afirmiše u trgovačkom poslu.

Majka mu je bila rođena Bečlijka. Njoj treba da zahvali za izvanredno poznavanje nemačkog jezika, a ocu Vasi za veliki patriotizam i odanost srpskom poreklu i srpskoj pravoslavnoj veri.

U Beču je pohađao realku „Sveti Jovan” i pripremao se za poziv arhitekte. Tokom školovanja pokazao je veliko interesovanje za pozorište, posebno glumu. Ubrzo je bio u prilici da pokaže svoj glumački talenat. Bilo je to prvi put 30. aprila 1865. godine. Joca Savić je nastupio u dobrotvornoj đačkoj predstavi Šilerovih razbojnika u ulozi junaka Karla Mora.

Usledili su angažmani u pozorištu u Bazelu i Sankt Galenu, zatim u Augzburgu, odakle je dolazio na gostovanje u Minhen. U Vajmar ga je pozvao ugledni reditelj Franc Dingelštet. Joca Savić je angažovan kao stalni član Dvorskog pozorišta velikog Vajmarskog vojvodstva od 1. jula 1867. godine. U Vajmaru je Savić odigrao veliki broj uloga /oko 200/, većinom mlađih junaka i ljubavnika, poglavito u ozbiljnim , ali i komičnim komadima.

Obdaren muškom lepotom i prijatnim glasom , negovanih i kultivisanih manira,neobično inteligentan i svestrano obrazovan, stekao je veliki ugled kod pozorišne uprave i vajmarske publike. Zahvaljujući pomenutim vrlinama poveravane su mu i režije pojedinih komada. Posle prvih rediteljskih uspeha u vajmarskom pozorištu Savić se pred kraj svoje glumačke karijere sve češće opredeljivao za režiju.

Iz Vajmara Savić odlazi 1884. godine, najpre za upravnika znamenitog pozorišta u Manhajmu, Šilerovom rodnom gradu, da bi se zatim 1885. godine odazvao pozivu Kraljevskog dvorskog i nacionalnog pozorišta u Minhenu i preuzeo položaj reditelja u drami. Tada počinje bogati i raznovrsni minhenski period njegovog umetničkog stvaranja.

Joca Savić je umro u Minhenu 7. maja 1915. godine. Sahranjen je 10. maja na dan svog rođenja, na gradskom groblju u Švabingu, u aleji zaslužnih građana.