Stevan Milankov

Stevan Milankov

Stevan Milankov jednostavni, tihi mladić jedan od najvećih fudbalskih talenata Novog Bečeja. Divnih ljudskih osobina. Preteča modernog fudbala. Bio je izuzetno brz uz to snažan izvrstan tehničar i spretan realizator. Steva je bio skladne fudbalske građe, gracioznog koraka. Bilo ga je milina gledati u sprintu kako se odvaja i ostavlja pratioca. Za njega kažu, da je mogao da igra u svakom ligaškom klubu. Ipak, nije jurio za slavom.

Služeći vojni rok u okolini Zagreba, zapazili su ga kao izvrsnog fudbalera stručnjaci zagrebačkog Dinama, ne verujući da takav fudbaler nije dotle već postao poznato ime u našem fudbalu. Ponudili su mu da, posle vojnog roka, pristupi Dinamu, ali Steva to odbija u želji, da se vrati kući, u njegovo Jedinstvo, u svoju ulicu. Predstavnici Dinama prosto nisu mogli da shvate da postoji tako jedna velika dobrota i skromnost čoveka čije su sve želje vezane za svoj zavičaj. Slobodno se može reći da je Jedinstvo (1964, 1965. i 1966.) zahvaljujući njemu opstojavalo u podsaveznoj igri, jer je on maltene predstavljao »polatima«. Tako je 1966. godine Jedinstvo u poslednjem kolu moralo da igra sa Delijom u Mokrinu, najmanje nerešeno, da bi opstalo u tom rangu takmičenja, što je zahvaljujući Stevinoj igri uspelo. Vodstvo kluba je odlučilo da na toj utakmici Steva igra centarhalfa, da se ne primi ni jedan gol, iako je on bio izrazito navalni igrač. Računalo se sa njegovom brzinom, koja je bila veća od svih igrača Zrenjaninske lige, i sa njegovom odgovornošću u igri da će uspeti da osujeti svaku ozbiljniju navalu Mokrinčana. To se i dogodilo. U toku cele utakmice ostali odbrambeni igrači Jedinstva skoro i da nisu imali posla, sem Steve. Krajnji rezultat na toj utakmici bio je povoljniji i od svake pomisli. Jedinstvo je pobedilo Deliju usred Mokrina sa 4:1.

Posle utakmice obrati se Steva svom tehničkom vođi rečima: — Dule zdravo sam se bojao cele utakmice da ne napravim grešku. Teško je igrati centarhalfa. Na to mu Duško Vujackov odgovori: — Kamo sreće, Stevo, da imamo više takvih »bojažljivlih« igrača kao što si ti bio ovog puta.

Fudbalu je samo davao, i Novobečejci imaju mnogo razloga da ga u svojoj fudbalskoj istoriji stave na počasno mesto. To je dug njegovoj fudbalskoj veličini i ljudskoj dobroti. Da se nikad ne zaboravi sa koliko je poštovanja izgovarano njegovo ime među ljubiteljima fudbala širom Vojvodine. Vreme u kome je igrao bilo je vreme čiste ljubavi i amaterizma u sportu. To ilustruje i tadašnja nagrada kao najboljem igraču u klubu, primio je naliv-pero — (prelazno naliv-pero), koje je svake godine menjalo vlasnika.

paypal PNG24
ako želite da podržite razvoj sajta donacijom

Sadržaj

Da li ste znali...

da je u Novom Bečeju, Bischitz Lajoš dobio dozvolu 1889. godine za građenje telefonske veze između Bečeja i salaša Solymoss i Borjass u dužini od 11 km sa tri telefona i stanice?